logo
Rookgek met Leroy Braakhekke

Leroy rookt zijn shag deze keer in het exclusieve Parkheuvel te Rotterdam. In de komende alinea's leert u wat het beste smaakt bij Van Nelle halfzware en wat er gebeurt als u deze combinatie uitprobeert in een de meest exclusieve restaurants van Nederland.

28 november 2006, 19:43 uur. Ik sta voor de ingang van het exclusieve Parkheuvel. Tot nog toe heb ik nog niet gedurft hier naar binnen te stappen maar deze keer heb ik mijn stoute schoenen en mijn pas gestoomde antraciete trainingpak aangetrokken. Bovendien doen familiebanden wonderen. Ik heb mijn zinnen gezet op de eendenborst met geconfijte schorseneren vanwege de geweldige wisselwerking van de hierbij geserveerde gecarameliseerde saus met mijn huidge rokertje, de Van Nelle Halfzware.

Officieel geldt hier een rookverbod maar toch ga ik het proberen. Ik ga NU naar binnen. Ik loop langs de portier. Hij kijkt me aan. Ik heb geen afspraak zeg ik. Even denk ik dat ik het niet haal, maar een kort gesprek leert me dat de portier, alhoewel geen roker, sympathie voelt voor de rookzaak. Ik ben er door.

Een ober leidt me naar mijn tafel, hij bekijkt me kritisch maar zegt niets. Een onaangename muffe rookloze geur verspreidend reikt hij me de kaart aan. Ik besluit dat ik deze ober niet mag. Obers zijn een onaangenaam ras, vooral als ze zich zo vol passie overgeven aan het niet roken. Ik maak de ober duidelijk dat ik geen kaart nodig heb. Ik wil de eendenborst. De onwelriekende ober begeeft zich naar de keuken om mijn order door te geven.

Na terugkomst installeert hij zich tussen de keuken en mijn tafeltje en kijkt rond door de zaak, maar vooral naar mij. Alsof hij het voelt aankomen. Ik haal mijn pakje shag uit mijn broekzak en leg het demonstratief op de tafel terwijl ik mijn ogen op de ober gefixeerd hou. Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes terwijl ik vaag glimlach naar dat stuk oberzwijn. Het zwijn kijkt nerveus van pakje shag naar het 'verboden te roken' bordje en terug. Hij lijkt in paniek. Paniek staat 'm niet goed, het versterkt zijn zwijnachtigheid.

Tegen de tijd dat mijn eten gearriveerd is lijkt de ober wat gekalmeerd, ondanks dat ik tijdens de wachttijd regelmatig treiterig langzaam met de hand richting pakje shag gegrepen heb. Ik snij een stuk eendenborst af en proef het. Laf en smaakloos. Na jarenlang eten en roken te hebben gecombineerd smaakt solo-voedsel niet meer. Roken stimuleert de smaakpapillen. Nu gaat het gebeuren. Vastberaden kijk ik naar de shag. Ik pak het pakje van de tafel. Met een ruk draai ik mij hoofd naar het oberzwijn, kijk 'm recht in de ogen en grijns mijn meest diabolische grijns terwijl ik mijn voorgedraaide peukie aansteek. Na een moment van vertwijfeling rent de ober in paniek de zaak uit, even later gevolgd door het geluid van piepende remmen en een schreeuw.

Door de commotie die ontstaat kan ik eindelijk een flinke haal aan mijn peukie nemen. Ik eet de rest van de eendenborst die dankzij de shag heerlijk smaakt. Voldaan en zonder te betalen verlaat ik de zaak. De eendenborst was uitstekend, alhoewel dit voornamelijk mijn eigen verdienste was door de deskundige wijze waarop ik de peuk heb weten te roken tussen de happen eendenborst door. Ik manouvreer me langs de mensenmassa op de plek waar de ober net werd overreden. Typisch weer iets voor niet rokende obers om overreden te worden.

Volgende aflevering: Sigaar met kipnuggets.

werkschuw tuig
zu hause over ons contact